Tarifa - mekka surferów

Już jestem, w Tarifie. Pisze do Was z uroczego domku w Casco Antiguo (ichniejszym starym mieście), gdzie białe klepane ściany kontrastują z niebieskimi dodatkami tworząc klimat niczym z greckiej wyspy Santorini. Nie jest to miejsce bez znaczenia, kto wtajemniczony podpowiem, ze mieszkam u Nonno (gdzie tymczasowo przebywa też Nicoletta) w małym mieszkanu które w zeszłym roku było zamieszkiwane przez naszych Brazylijczyków.

Mieszkanie zamiast przedpokoju ma otwarte patio, z którego nocą można spoglądać na gwiazdy. Tym samym patio rano trzeba przedygać do toalety będąc w stanie dopiero co z łóżka. Zero problemu latem, kiedy grube ściany utrzymują przyjemną chłodną temperaturę wewnątrz podczas gdy na zewnątrz szaleją upały. Problem kiedy wstajemy rano i biegnąc do łazienki zimą z nieba leją się strugi deszczu. Rewelacyjny klimat! Za murami tuż, tuż jest też wieża super starego, prawie sypiącego się kościółka, skąd co godzinę a może nawet i częściej rozbrzmiewa monumentalny dzwon.

W Tarifie spotkałam też mnóstwo znajomych, część została tu z zeszłego roku, część przyjechała na wakacje, część tak jak ja na nowo zasiedlić to miejsce na lato. Jest ich mnóstwo, mnóstwo i spacerując za dnia czy w nocy po uliczkach co 15 minut gwarantuję napatoczysz się na kogoś znajomego. Jest tu Frank, który spełnił swoje marzenie sprzed roku, pracuje na Gibraltarze, gdzie codziennie jeździ swoim autem w garniturze, a po pracy w Tarifie wskakuje w boardshorty i idzie na deskę, jest Asia, która zakochała się klimacie Tarifeńskim i przyjeżdża tu co roku, jest Barbora, Czeszka pracująca w Tomatito, która wskoczyła na moje miejsce kiedy w październiku stąd wyjeżdżałam. Są wszyscy Sandrowie Włoscy, tych nie wyliczę – 1500, 2900! I ogólnie wszędzie znajome twarze! Od dziś zaczynam boje o pracę i mieszkanie! Zobaczymy jak wyjdzie! Właściwie mieszkanie znalazłam jeszcze wczoraj – w podobnym klimacie jak mieszkanie Nonna na jednym z głównych placyków Taryfy (tam gdzie jest Nuit) ale wilgoć i wszechobecnie panujące ciemności w tym mieszkaniach na dole patio nie służą zbytnio na psychę – także zobaczymy co da się „wykminić” :) Mam nadzieje ze do czasu następnego posta wiele się wyjaśni i będę Was już mogła swobodnie zaprosić do mojego własnego kąta!

pyły wulkaniczne i dezorganizacja lotów w Europie

Trzeci raz w tym samym miejscu, czwarte przejście przez kontrolę bezpieczeństwa od soboty, znów kolejki, znów stres. Od rana śledzę sytuację z chmurą, pogodą, ruchem na lotnisku zarówno tutaj jak i w Maladze i co? … i klops! Odwołują nasz lot. W kolejce rozpoznaję już znajome twarze z wczoraj – na informację o odwołaniu reagują z kompletną rezygnacją i tępym uśmiecham na ustach. Ja dochodzę do momentu, ze nie wiem już czy śmiać się czy płakać. Przed oczami znów staje mi powrót do miasta i nerwówka w wymyślaniu miliona sposobów na powrót. Jako doświadczony wyga już w przyjmowaniu na klatę wiadomości o odwołaniu lotów pomagam innym ludziom się z tym pogodzić i wytłumaczyć jakie kroki począć teraz. Koniec końców tworzymy grupę 10 osobową, która wspólnie, bardzo żywiołowo planuje co dalej. Są to 3 w średnim wieku wyluzowane pary z Hiszpanii, młoda parka z Sewilli i Malagi – bardzo śmieszne i kreatywne w kontaktach z Hiszpanią osobniki – Alicia i Jose Antonio (który do trzewiczków ze skóry nosi brązowe skarpeto-rajstopy ale poza tym był bardzo miły i uprzejmy, nosił mi ciężki plecak, podczas gdy drugi miałam na sobie?!?!), jest też i Carlos czyli sympatyczny grubasek i jakiś przypadkowy świr, który dołącza się do nas już na lotnisku i towarzyszy do końca podróży o imieniu bliżej nie znanym:) No po prostu dream team powalający cały system. Przez bite cztery godziny rozpracowujemy system – loty, wynajęcie dwóch aut albo jednej furgonety (dla 9 osób więc jedna by się musiała gdzieś kryć), pociągi, autobusy, ba, nawet promy (Genova-Barcelona) – powstają nieziemskie hybrydy. Pojawia się nawet plan wyruszenia stąd pieszo na znaną drogę pielgrzymkową Camino de Santiago gdzie zaraz za Pirenejami odbijamy mocno na południe… Koniec końców wszystko kosztowałyby majątek i pozwoliłoby dotrzeć na południe za jakieś 3 dni lub 3 lata. Nic się nie zgadza, jedno wyklucza drugie, a kiedy już decydujemy się w 10 osób wziąć 9 osobowy samochód okazuje się, że ktoś zwinął go nam właśnie z wypożyczalni sprzed nosa! Rozważania, dywagację i burze mózgów kończy zamknięcie przez właściciela kafejki internetowej. Wyrzuceni na bruk o 22 w nocy decydujemy się na rozłączenie – 6 znajomych rusza razem drogą lądową do Hiszpanii (pociągami, gdzie przy dobrych wiatrach w środę w nocy będą gdzieś w Pirenejach) a nasza 4 zmierza na lotnisko. Tutaj będziemy czatować i trzymać rękę na pulsie. Okazuje się bowiem, iż nie wszystkie loty są odwołane i nie wszystkie lotniska zamknięte. Na lotnisku wpraszamy się do panów Carabinnieri i korzystamy z neta zmieniając rezerwację i drukując nowe check-in’y dzięki ich uprzejmości. Nowy lot – 11 maj, godz. 7 destynacja Walencja.

usilne próby połączenia się z netem na lotnisku...

… O 6:30 wchodzimy do samolotu, na tym lotnisku jeszcze nie udało mi się tak daleko zajść. Mgła nie z tej ziemi, śmiejemy się, że jeśli nie przez chmurę pyłu to odwołają ten lot właśnie przez gęstą jak mleko mgła. Zasiadmy w fotelach, przypinamy się pasami a tu komunikat – nie wiadomo czy wyruszymy ze względu na bezpieczeństwo, a nawet jeśli wyruszymy to nie wiadomo gdzie i kiedy wylądujemy. Czekamy trzymani w niepewności kwadrans a może więcej, godzina startu minęła, niektórzy płaczą, niektórzy już się modlą, ja już postanawiam, ze jeśli nie wylecimy to wracam do Polski lotem który jest za 5 godzin. To jakieś złe moce nie pozwalają mi dotrzeć do mojej destynacji. W końcu kontakt z wież lotów i pozwolenie do wystartowania – nie możemy się opanować z radości. Docieramy do Walencji czyli jakieś 700 km od Sewilli, no ale to juz Hiszpania, Eldorado, nasza ziemia obiecana. I tu kolejny zonk… Alicia wykupuje ostatni bilet na pociąg. A pociągi w Hiszpanii niestety nie są z gumy tak jak nasze, tu nie do pomyślenia jest by ktoś na kilkugodzinnej trasie mógł stać a nie siedzieć (swoją drogą pociąg relacji Zakopane-Wrocław dnia 1 stycznia to musi być dla takiego Hiszpana szok, bo jeśli jedyne miejsce siedzące to toaleta w pociągu i dzielisz go z kilkoma innymi osobami to już coś, pominę fakt wchodzenia i wychodzenia przez okna bo to na porządku dziennym!) Zatem na polu boju zostajemy w 4, postanawiamy wynająć auto korzystając z opcji zostawienia go na południu (oznacza to większy koszt) aczkolwiek ostatecznie wynosi tyle samo co pociąg. Godzina 19 przemierzamy ponad 600 km, faceci wracają do swoich domów w Maladze, pozostaje tylko ja na polu boju. Pierwszy raz będę jechać w Hiszpanii pociągiem. Kolej jest droga ale jakże wypasiona, kursują tu pociągi AVE (alta velocidad) czyli coś takiego jak francuski TGV, kosmos! Planowana godzina przybycia do Sewilli 23, czyli zaledwie jakieś 69 godzinne spóźnienie…

Bologna

Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. Zmieniając nastawienie, że w Bolonii nie jestem za karę, tylko w drodze przypadku (bo tak musiało widocznie być) od razu wszystko widzę w różowych barwach. Udaje mi się odnaleźć informację turystyczną, pozyskać wszystkie niezbędne informacje, znaleźć nocleg i mniej więcej ogarnąć się w mieście. Jednakże po właściwie nieprzespanej nocy i porannych nerwach resztę dnia postanawiam spędzić spokojnie w schronisku Ostello Due Torii – jedyny hostel w całym mieście na dodatek jeszcze znajdujący się kilka kilometrów od centrum w dzielnicy San Sisto. Zamiast osławionej włoskiej kawy wypijam lurę z automatu, jednakże smakuje dużo lepiej niż jej odpowiednik polski (czy to tylko siła autosugestii?!), rozmawiam ze znajomymi i rodziną, uzupełniłam blog, zauważam, że moja mama jest jeszcze bardziej trendy bo oto zakłada sobie facebooka i informuje mnie o każdej nowo dodanej znajomej osobie jak o milowym wydarzeniu :) Odpoczywam bądź w ogrodzie na słońcu, bądź we wspólnym hallu, gdzie grupa Włochów wiwatuje i wykrzykuje oglądając zmagania Formuły 1 i zajadając się pizzą. Poznaję kilka osób, w głównej mierze podstarzałych Włochów a’la wieczne dzieci, nudnych jak flaki z olejem Amerykanów z Idaho oraz żywiołowo reagującą na wszystko Dunkę.

Marco, mój kompan podróży i sympatyczna barmanka z Sycylii

Następnego dnia wspólne śniadanie i każde z nas rozchodzi się w swoją stronę. Do miasta zabieram się autem z sympatycznym Marco Włocho-Szwajcarem poznanym przy zupie mlecznej. Jako, że do lotu zostaje jeszcze trochę czasu postanawiam pozwiedzać z nim miasto. Wczoraj w końcu tylko przemknęłam tamtędy. Uderzają mnie wąskie ulice i niesamowicie monumentalne budynki, wysokie, niekształtne, z podcieniami nie mieszczące się w kadrze aparatu. Zaskakują kolory – ceglany, czerwony, żółty, pomarańczowy i różowy, wszystko jest zharmonizowane, czyste, schludne i kolorowe. Mój kompan podróży mimo, że wychował się w Szwajcarii zaraz pokazuje naturę południowca, tu przystanąć, tam pogadać, tu kawa, tam bułeczka, tu usiąść, tam odpocząć – pojęcie czasu czy orientacji w ogóle nie istnieje – już na początku powiedział mi, ze on w ogóle nie wie co to mapa i z orientacją kiepsko u niego, od siebie dodam – koszmarnie kiepsko! Skromnie dopowiem, że namęczyłby się ze znalezieniem swojego auta gdyby nie ja (choć moja orientacja często pozostawia wiele do życzenia :) To wyluzowanie nadaje swoiste tempo zwiedzaniu. Lokalsów wypytujemy co najlepiej tu zobaczyć i gdzie najlepiej przysiąść, dlatego Cascioni (mączne ciasto z pomidorami i mozarella serwowane na gorąco) jemy w taniej dzielnicy uniwersyteckiej, na kawę zatrzymujemy się na małym placyku przy Rynku Głównym (Piazza Maggiore) a odpoczywamy sobie na wysokości około 100 metrów nad ziemią na słynnej wieży.

widok na rynek ze 100 metrowej wieży

Bologna jest piękna i dopiero dziś, kiedy nerwy z nieplanowanego tu pobytu mi puściły, a ciężki plecak spoczywał w aucie mogłam naprawdę docenić uroki miasta :)